اگر دستم رسد بردار منصور بی پروا ز خون خود اناالحق بر فراز دار بنویسم
در دل هزاران زخم كاري داشت اين بار
حال و واي دل سپاري داشت اين بار
چشمان او آواز خوان غنچه ها بود
انگار كه در چشمش قناري داشت اين بار
در جاده شب هاي من ، با رد پايش
صد ها ستاره يادگاري داشت اين بار
بر شانه هاي آسمان مانند ابري
رگبار باران بهاري داشت اين بار
اما نمي دانم چرا ،تنها در اين شهر
با من سر دلدادگي داشت اين بار
چه پر شر و شوری هنوز
تنها نامی مانده ز جا
پر غوغاست لیک
همانند آمدنت در فصل بهار گذشتی
چه فرق دارد ؟ سلامی و پیامی ، باشد یا نباشد
دوست شاعر می گفت : این بد ترین نوع دلتنگی ست
به صبا سلامت می سپارم
به عطر دلکش اقاقی ، به قاصدک های این باغ
چه خون ها که جاری نکردم از دلت!
چه نا مرادی ها ،بر الماس دیده روا نداشته ام!
تو بهاری
تو خود نسیم دلفریب دریایی
تو ساحل آرام سپید ماندگاری
به تو سلام می کنم
و تا ابد در انتظار خواهم ماند
سوسن وحشی دشت.
سرزمین مادری مهد آن یار دلجویی ست که قرن ها قبل از آمدنم گمشده راهم بوده و خواهیم سپرد جان در جوار شیرینش.