اگر دستم رسد بردار منصور بی پروا ز خون خود اناالحق بر فراز دار بنویسم
ای بهارم
سبز رخسار و ارغوانی
بخشش بی دریغ زیبایی
بارش و آگاهی
دلدار من
همه دلدار های من
ای همه ذرات ، جام می عکس رخسار تو ساقی
مطرب بی نام، به نامت
ای بهار جوشش و وجد و سرور
وه که چه زیباست
وقتی که بر خواستیم از خواب
روزی بهای سکوتم را از حقیقت خواهم ستاند
در همه عمر تنها شاهدی بودم و خاموش
برده اند رمه ام را و باز نظاره کردم. . .
می خشکانند گلشن جوان را ..
و تنها شاهد غروب آفتاب بودم
روزی پاسخ سکوت های پر از ایهام را خواهم ستاند
هرگز ذره کاه را از کاهدانی نبردم و به تاراج برده اند عشقم را
در جاده ای که انتهایش نور است و تسلیم
شرم از خویشتن دارم
مباد یارب در خموشی مردن با اینهمه چراغ رحمت دوست
دوباره سکوت خواهم کرد
و تنها شاهد هجرت آمال و نیاز نفسم خواهم بود
بگذر ، تو نیز بگذر از این تن ها
سرزمین مادری :
در پاسخ به درخواست دوستی گرامی: عکس نماد وبلاگ دروازه شهر مدفون و تاریخی فرافه است واقع در سریزد.
سریزد غنوده سرزمینی دل ربا! در دل کویر با آسمانی بی بدیل و خاکی جاذب.خانه های خشتی با سقف هایی گرد و بادگیر هایش، نشانه هنرمندی مردمان کویر نشین.با تاریخی چند هزار ساله و کهن تراز یزد عروس کویر ،دومین شهر تاریخی جهان .آنچه به جای مانده سکوت خیال انگیزش و آثاری ارزشمند و تاریخی رو به ویرانی و سود جویی،باقی مانده از آن صداقت دلهای پاک مردمانش و قنات هایی خشکیده از زور شهر نشین های بالادست.
ادامه نوشته..
با سلام
اینجا کلبه تنهایی مردی تنهاست ،کلبه کوچک خواهش،نیاز و صداقت.وقتی سیلان حقیقت را در کوچه کوچه شهر وجودت به نظاره می نشینی از عشق خواهی نوشت ،ار دردهای آشکار و پنهانت و ایمان که در انتظارت ایستاده......
گلچین های باغ کویری ام،سبدسبد اقاقی و یاس، ره آورد لوت زیبا.
شب های کویر تنها زلف پیچکی است بر عروس دلفریب دشت.ذره ذره بیابانش دفتر شعریست از ایمان و صداقت،از تاریخ ،از وحشت عریانی،از شرم و سرافکندگی ،کویر آخرین مهلت بیداری ست و فصل فصل عاشقی .آنجا دریا دریا دوست داشتن در وجبی از خاک دارد. دریا دریا بندگی و ظلم و حقیقت، به کویرمان رجوع کنیم و غرق در اسرار شویم.و خدایی که در این نزدیکی ست.... .
سلام
سلامم را تو پاسخ گوی؛ای آشنای دیر یافته
ای فراتر از تب تند عادت از عشق
یافته ام روح پاکت در کلبدی سیمین
و نوازش کرده ام تاری از پیچک زلفانت در کف عریانی دستانم
ای ریسمان اسرارم
در حلقه نور تو یارب چه سخن ها که کشیدم از عشق
از نیاز و اشتیاق
ای گوهر ایمانم ،
رازهای دیر یافته ام را بر جریده خواهم خواند شاید سفر کرده ای شوق رجوع یابد.
من همه محو شکوه،محو خواهش، محو سرور. با تو خواهم ماند و چنگ در زلف زیبایت خواهم آویخت.
در مجاز اندر مجازش دل سپرده به مجازی از جنس بلور.از عطر یاس سپید.
دستت را به من بده و زخم بپوشان ای سلاله پاک از نسل زیبایی.
حرمت چشمانت را به من بسپار ای گوشه راز خلقت.
قرنهاست شاید می شناسمت ای گل ،شعر دلنشین عاشقی من.
و اینست کلام کویری این خانه...... .
سرزمین ما ،مهد آن یار دلجوست ،موعود ما لحظه دلدادگی به یار است
گر آن دو یا چند دانه گندمت نبود این داغ جگر سوز زبانه ام نمی کشید
این جاده ،فرصت آگاهی است و اندوه بهر آن منتظر
و سرزمین ما موعود دیدار اوست
و اینجا محل گذر است
ذره ذره خاکت را توتیای چشم خود خواهم نهاد
و به نسل آریاییت افتخار خواهم کرد.
فردا خواهم آمد
فردا خواهم آمد
و در این وسعت خاک
هرکجا گلهای نیایش رست
همه را خواهم چید
و به تنهایی تو
که به اندازه یک بودن
در عمق ، وجود می گیرد
خواهم داد .
فردا خواهم آمد
و برایت گل نیلوفر و یاس را خواهم آورد
تا کنار زمزمه بانگ اذان ،
دل نورانی تو ، از نور سرشار شود .
فردا خواهم آمد
دستانم سرشار از مهر خداست ،
و اشک هایم از بودن او جاری است
و محبت را با پیرهنی از جنس بلور
که به اندازه آرامش من جا دارد
تک و تنها خواهم آورد
فردا خواهم آمد
و فریاد خواهم زد
ای صنوبرها ، ای اقاقیها ، ای شقایق ها ، ای کبوتر ها
سر سبز شوید ،
من نور خدا را ،
از ژرفای نگاهش دیدم ،
و به خدایی که در همین شب بوهاست ،
ایمان آوردم .
سیلی سرما در اوج زمستان ،تن عریان درختان و جاده ای که انتهایش پیدا نبود.درد و خطر بیداد می کند . هر روز بوی مرگ می آید،بوی نابودی محض.
تنها چراغی در پیش و امیدنجات در محرمی ست پیش روی.
در غفلتی که طراران ربوده اند رمه ات را.... و بازی را ادامه می دهی.... .
نیست می شود هر روز گلستان خرمی ،چراگاهی ست شیرین ،کویری خواهی شد که می آزارد رهگذر غریبی را،خار تلخ بیابانش
سرزمین مادری مهد آن یار دلجویی ست که قرن ها قبل از آمدنم گمشده راهم بوده و خواهیم سپرد جان در جوار شیرینش. 